خبرخون

امروز : دوشنبه ۱۵ آذر ۱۳۹۵

آخرین بروز رسانی : لحظاتی پیش

خبرهای امروز : 15385

خبر خون، یک ربات جستجوگر اخبار است. خبرخون یک خبرگزاری نیست. از آنجا که نظارت انسانی برروی اخبار منتشر شده توسط خبرگزاری ها از طرف تیم خبر خون صورت نمی گیرد، در صورتیکه خبری باعث نقض حقوق شما شده است، لطفا با ما تماس بگیرید.

مادر سال هاست از سرنوشت یوسف گمگشته اش هیچ اطلاعی ندارد و کوهی از درد فراق بر دلش سنگینی می کند اما وقتی حرف «هدف احمد» به میان می آید.

به گزارش افکارنیوز،

مادر سال هاست از سرنوشت یوسف گمگشته اش هیچ اطلاعی ندارد و کوهی از درد فراق بر دلش سنگینی می کند اما وقتی حرف «هدف احمد» به میان می آید. با قاطعیت می گوید: او به راه خوبی و درستی رفته است.ما که مانده ایم چه کرده ایم؟

 

34 سال پیش وقتی ارتش اسرائیل قصد حمله به سوریه را کرد و سوریه از کشورهای اسلامی تقاضای کمک کرد، رهبر کبیر انقلاب، امام خمینی(ره) با مشورت مقامات عالیرتبه نظامی و جنگی کشور، دستور اعزام بخشی از لشگر 27 محمد رسول الله که از زبده ترین نیروهای رزمنده بودند را به فرماندهی حاج احمد متوسلیان و حاج ابراهیم همت ،صادر کرد.

البته با وقایعی که بعد از ورود نیروهای لبنانی به قصد برخورد با صهیونیست ها پیش آمد و ترس غیر قابل وصفی که آن ها را در درگیری با سپاه ایران دچار تردید کرد، برخورد نظامی حاصل نشد. در ساعاتی که تمام پاسدارها به خاک ایران بازمی گشتند، برای حاج احمد خبر آمد سفارت ایران در بیروت در خطر محاصره صهیونیست ها و فالانژهای لبنانیست، حاج احمد هم بعد از راهی کردن تمامی پاسدارها به ایران با کاردار وقت ایران در سفارت لبنان،"سید محسن موسوی" و دو تن دیگر به نام های "تقی رستگار" و "کاظم اخوان" با ماشین پلاک سیاسی سفارت و اکیپ های حفاظت دیپلماتیک ژاندارمری لبنان عازم بیروت شدند. اما در میانه راه در یک ایست بازرسی به اسارت فالانژهای لبنانی و در واقع به اسارت صهیونیست ها در آمدند.

دقایقی بعد از ربوده شدن احمد متوسلیان و همراهانش، رادیو اسرائیل اعلام می کند: ژنرال احمد متوسلیان، طراح عملیات فتح المبین و بیت المقدس، در پست بازرسی «برباره» به اسارت گرفته شد. این نشان می دهد که او را خوب می شناختند.  این تمام داستانی است که کسی همچون مادر حاج احمد متوسلیان از فرزندش در این 34 سال مرور کرده است.می برند.

کمپین ها، واکنش ها و رویاهای مردم برای بازگشت احمد متوسلیان

سوم خرداد ماه امسال وزیر دفاع یک مصاحبه می کند و در بخشی از آن با اشاره به سرنوشت چهار دیپلمات ربوده شده ایرانی می گوید: «ادعای ما این است که این ها زنده و در اسارت رژیم صهیونیستی هستند و مدارکی دال بر این موضوع وجود دارد. آن ها مسئولیت سلامت و امنیت چهار دیپلمات را باید بر عهده بگیرند و هم از لحاظ حقوقی و هم از لحاظ سیاسی دنبال می کنیم تا بتوانیم اینان را آزاد کنیم. دولت این مساله را پیگیری خواهد کرد.»

بازتاب مردمی و رسانه ای این خبر از زبان وزیر دفاع گستره وسیعی پیدا می کند. از سایت ها و خبرگزاری ها تا شبکه های اجتماعی همه بهت زده، خبر را دست به دست می چرخانند و به دنبال آن رویاهایشان را برای ورود حاج احمد متوسلیان مرور می کنند. رویاهای شیرینی که با بازگشت حاج احمد تحقق خواهد یافت. کمپین ها و هشتک هایی برای آزادی او در صفحات مجازی تشکیل می شود و هر کسی به نوعی نسبت به این خبر واکنشی نشان می دهد. برخی شخصیت های سیاسی کشور هم با اشاره به اظهارنظر جدید وزیر دفاع ماجرای اسارت او و اسنادی که از سال ها پیش نشان دهنده احتمال بالای زنده بودن این دیپلمات ها هست را مرور و اتفاقات 34 سال پیش را یادآوری می کنند.

خبری که در میان هیاهوی رسانه گم شد

هیاهوی این اخبار برخی از اخبار دیگر را کمرنگ می کند. یکی از اخبار گم شده در این هیاهوی جدید اینست : "مادر سردار جاویدالاثر احمد متوسلیان در بیمارستان بستری شد." بی بی معصومه حسینی زاده 26 اردیبهشت ماه 95 در بخش آی سی یو در بیمارستان آریای تهران بستری شد. او چند روز قبل از اینکه موج خبری زنده بودن احمد متوسلیان بعد از سه دهه اسارت، در فضای رسانه ای کشور بپیچد به علت شکستگی لگن در بیمارستان تحت عمل جراحی قرار گرفت و حالا چند روزی می شود که در بخش جراحی این بیمارستان بستری شده است. او همچنان غریبانه و آرام با صبری مثال زدنی روی تخت دراز کشیده است و نظاره گر واکنش اطرافیان است. رویاهای شیرینی که مردم این روزها با بازگشت حاج احمد متوسلیان در صفحات اجتماعی خود می پرورانند، این مادر 34 سال است که در ذهن مرور می کند. رویاهایی که تحقق نیافتنش برای یک مادر به مراتب سخت تر از یک ملت است.

مادر حاج احمد متوسلیان سال هاست که نماد مقاومت مادران مفقودالاثر ایران زمین است. کسی که 34 نفهمید جگر گوشه اش زنده و در اسارت رژیم بعث به سر می برد یا به شهادت رسیده است. 34 سالی که فراز و نشیب زیادی را برای او ثبت کرد. یک روز تلخ و یک روز شیرین. یک روز امیدواری و یک روز ناامیدی. یک روز خبر خوش و یک روز بی خبری ماجراهاییست که تمام این 34 سال را برایش رقم زده است.

مادر تمام قد از هدف احمد دفاع می کند

مادری که بعد از گذشت 34 سال هرچند معتقد است منتظر خبر جدیدی از فرزندش نیست اما هنوز وقتی از احمدش حرف می زند، بغض امانش نمی دهد و قطرات اشک، حرارت و غمگینی دل مادرانه اش را لو می دهد. مادری که هرچند سال هاست از سرنوشت جوان رعنایش، هیچ اطلاعی ندارد و کوهی از درد فراق بر دلش سنگینی می کند اما وقتی حرف «هدف احمد» به میان می آید. آب دهانش را قورت می دهد. ابروهایش را در هم می کشد و با قاطعیت می گوید: "او به راه خوبی و درستی رفته است... ما که مانده ایم چه کرده ایم؟" او تمام قد از هدف احمد دفاع می کند.

مادر حالا بستری شده و عیادت از این مادر بهانه ای برای دیدنش و واکنش هایش در فضایی که همه منتظر اتفاقات خوبی درباره 4 دیپلمات در بند رژیم صهیونیستی هستند، شده است.

بیمارستان آریا- بخش جراحی- اتاق 451:

دخترش تلفنی می گوید: «عکس و فیلمی در کار نباشد. مادر این روزها تحمل این فضاها را ندارد. اگر خواستید فقط یک عکس از او بیندازید.» قبول می کنیم و برای دیدنش به طبقه سوم می رویم. مادر آرام روی تخت دراز کشیده است و ملحفه های سفید رنگ بیمارستان تمام قامت او را پوشانده است. اما باز اصرار دارد روسری را محجوب تر از همیشه جلو بکشد و بخشی از چهره اش را هم بپوشاند. همین عفت و پاکدامنی او بوده که توانسته فرمانده بی نظیری چون احمد متوسلیان را در دامان خود پرورش دهد.

چین و چروک های زیاد چهره اش نشان از رنج سال هاییست که حالا به پیری رسیده اند. و چشم های نافذی که همه را در همان برخوردهای اولیه به یاد عکس های به جامانده از ژنرال احمد متوسلیان می اندازد. مادر همانطور آرام و با صدای پایین و لهجه زیبای یزدی از آمدنمان استقبال می کند و سلام و احوال پرسی کوتاهی می کند.

با لهجه یزدی می گوید: پیری که خوب نمی شود

روال درمان و احوالات مادر را از فرزندش که همراه او از او پرستاری می کند، می پرسیم. فریده متوسلیان خواهر حاج احمد متوسلیان می گوید: «حالش به نسبت چند روز پیش که تازه بستری شده بود بهتر است. طی یک عمل جراحی وزنه گذاشته اند تا حالت کششی آن به بهبود شکستگی کمک کند و این خیلی برایش سخت بود. با جابجایی درد زیادی داشت. مادری که این همه قدرت تحمل بالایی دارد، ابتدا نمی توانست این درد را تحمل کند. اما حالا اوضاعش بهتر است. دو ماه باید در بیمارستان بستری باشد. این برای آن است که تحت نظر رسیدگی های بیشتر پزشکان و سهولت در انجام آزمایشات و فیزیوتراپی باشد.»

رو به مادر از اشتیاقمان برای دیدارش می گوییم. و حالش را از خودش نیز جویا می شویم. سری تکان می دهد و آرام می گوید: «پیری که خوب نمی شود.» همین طور هم وقتی عکس از او انداخته می شود می گوید: «عکس پیری من به چه درد می خورد؟» به او می گوییم: «خیلی ها دوست دارند شما را ببینند. شما خیلی عزیز هستید. همه مشتاقند تصویر شما را ببینند.» مادر می گوید: «قدیم ترها خیلی ها می آمدند و می رفتند برای دیدارم. اما دیگر سنم بالا رفته و نمی توانم مثل گذشته باشم.»

عکس های یادگاری با مادر

ساعت غیر ملاقات است و گاه و بی گاه پزشک معالج مادر به اتاق او سری می زند. دستورات پزشکی خاصی هم برای فیزیوتراپش دارد. پرستار و فیزیوتراپ نیز به اتاق رفت و آمد دارند. چند دقیقه ای از فیزیوتراپ وقت گرفته ایم تا مادر را خوب ببینیم و بعد از اتاق بیرون برویم. چند دقیقه گپ دوستانه داشتیم. کم کم همه به این نتیجه می رسند. ثبت تصویرهای متعدد از چهره این بانوی استقامت و مادر آزادگی ایران زمین می تواند یاد او را در ذهن های فراموش کار مردم زنده کند.

مادر گاهی با نگرانی به دوربین خبری نگاه می کند و می پرسد: «این عکس ها به چه دردی می خورند؟» همه در پاسخ می گویند: «عکس یادگاری است. دوست داریم با شما برای یادگاری عکس داشته باشیم.»

آقای دکتر می آید و با لحن طنزآمیزش سعی می کند حساسیت مادر را کم کند و می گوید: «با من عکس بگیرید. اصلا من می خواهم با ایشان یک عکس داشته باشم.»  بعد کنار تخت مادر می نشیند و عکس می اندازد. بعد رو به مادر می گوید: «می خواهید اگر ناراحتی بگویم هر کدام که می خواهی بروند بیرون. کدام را بگویم برود؟» مادر با لهجه شیرین یزدی خیلی جدی می گوید: «هیچ تاشون»

دکتر هم با همان لهجه یزدی به مزاح جوابش را می دهد و می گوید: «هیچتاشون؟ یعنی یَکتاشون هم نره» فریده متوسلیان می گوید: «دکتر اهل نائین است و مادر یزدی. همطراز هستند. عکس مادر با آقای دکتر عکس نابی است.» عکاس عکس را به همه از جمله مادر نشان می دهد. همه تعریف می کنند اما مادر می گوید: «خیلی بی ریخت شده.» همه می خندند.

ترجیع بند مادر: هرچه خدا بخواهد...

مادر با همه کم حرفی و نجابتش یک ترجیع بند زیبا در صحبت هایش دارد که نشان از توکل بالای اوست. دستش را بالا می گیرد و ابروهایش را بالا می اندازد و می گوید: «هرچه خدا بخواهد. با خداست...» وقتی برایش آرزوی سلامتی می کنیم همین رامی گوید:«هرچه خدا بخواهد. با خداست...» وقتی از اشتیاقش برای بازگشت احمدش می پرسیم. تکرار می کند:«هرچه خدا بخواهد. با خداست...» وقتی از انتظارش برای بازگشت پسرش می پرسیم باز هم قبل از هر سخن دیگری همین را می گوید: «هرچه خدا بخواهد. با خداست...»

می پرسم: «مادر! دیگر خواب احمد آقا را نمی بینی؟» می گوید:« 34 سال گذشته است. نه؛ خوابش را نمی بینم.» دخترش می گوید: «اما مادرم واقعیات احمد آقا را می بیند. مادر من بیشتر با واقعیات حاج احمد و خاطرات او زندگی می کند.»

ماجرای حضور  12 پرستوی مهاجر کنار عکس حاج احمد در شب اسارتش/یوسف گمگشته مادر میان آن ها بود

فریده متوسلیان از یک خاطره جالب شب قبل از اسارت برادر می گوید و تأکید میکند. مادر این تصاویر را به خوبی در ذهن دارد. از خودش بپرسید و مادر هم همراه روایت او سر تکان می أهد و لبخند می زند. او می گوید: «شب اسارت حاج احمد. 12 پرستوی خیلی قشنگ آمدند روی سیم برق نزدیک خانه ما نشستند. دو تا دو تا می آمدند داخل سالن دور عکس احمد می چرخیدند و بعد روی سیم برق می نشستند. یکی رفت توی اتاقی که مادر نماز می خواند رفت پشت پشتی و گیر افتاد. مادر گفت: «اسیر شده؛ فریده بگیر و ببر آزادش کن.» من آن را گرفتم تا کنار ایوان بگذارم و آزادش کنم. آن پرستو به من نگاه خاص و مظلومانه ای می کرد. آزادش کردم. رفت پیش دوستانش و پرواز کردند و رفتند. فردای همان روز اعلام کردند که حاج احمد متوسلیان و سه دیپلمات همراهش به اسارت فالانژهای لبنانی درآمدند. من مطمئنم یوسف گمشده مادرم میان آن ها بود.»

بغضی که دلتنگی مادر را لو می دهد: منتظر نیستم؛ شاید شهید شده باشد

مادر مفیدترین سال های عمرش را با رسیدگی به بچه ها گذرانده است. می گوید: «7 تا بچه داشتم که با رفتن احمد 6 تا شدند. احمد بچه سوم من بود.» پیری برای مادر فراموشی را هم به دنبال آورده. شاید برای همین است وقتی به او می گوییم از احمد آقا بگویید:  پاسخ می دهد: «یادم نیست. دیگر بعد از گذشت 34 سال چیزی یادم نمی ماند.» شاید هم مرور خاطرات آزارش می دهد و ترجیح می دهد بسیاری را به خاطر نیاورد یا حداقل با دوباره تعریف کردن آن ها غصه های گذشته را مرور نکند. می پرسم: «هنوز منتظرید؟ » بغض راه گلویش را می بندد و در چند ثانیه چشم هایش قرمز می شوند و قطره اشکی از چشمش می چکد و با همان حالت و با صدای ضعیفی می گوید: «منتظر که نه. شاید شهید شده باشد.»

یزدی ها معتقدند مادر حتی اگر یک بند انگشت از بچه اش داشته باشد ارام می شود

فریده متوسلیان به ضرب المثل زیبایی از اهالی شهرشان اشاره می کند و می گوید: «یزدی ها می گویند، یک مادر اگر یک بند انگشت از بچه اش را پیدا کند وقتی آن را زیر خاک دفن کند. خاکی که روی آن می ریزد، آتش مشکلات مادر و غم او را سرد می کند. اما مادر ما چیزی هم نداشته است که با آن آرام بگیرد. 34 سال است که اوضاع به این منوال گذشته است. هر چند وقتی یکبار بعضی ها گفته اند شهید شده و بعد برخی دیگر گفته اند زنده است. مادر هم تا می آمده امیدوار شود، ناامیدش می کردند و تا می آمده شهادت را قبول کند با خبر دیگری امیدواری به او می دادند.»

اخبار جدید در مورد زنده بودن حاج احمد، باب خیری شده که مسئولین کمی به خودشان بیایند

از خواهر متوسلیان درمورد زمزمه های جدید و موج های رسانه ای در مورد زنده بودن حاج احمد می پرسم. او می گوید: «هم من و هم مادر این حرف های جدید در مورد اسناد زنده بودن آن ها را شنیده ایم. و حرکت های خوبی که از طرف مردم برای یادآوری جریان اسارت چهار دیپلمات ربوده شده، به راه افتاد را دیده ایم. به نظرم این حرف ها باب خیری شده که مسئولین کمی به خودشان بیایند. و باعث شده موج قشنگی از جانب مردم راه بیفتد. این جزر و مدها باید وجود داشته باشد. متاسفانه در برهه ای از زمان برخی آقایان و مسئولین  می توانستند برای آزادی آن ها کاری بکنند اما اهمال کردند.»

درست حدس می زدیم. این خبرهای جدید در مورد حاج احمد برای هر کسی که جدید و تکان دهنده باشد برای خانواده حاج احمد طبیعی است. آن ها روایات جدید از زنده بودن حاج احمد را زیاد شنیده اند. اما واکنششان مثل همیشه صبر و آرامش است تا روزی که خبر قطعی از سرنوشت او بیابند. فریده متوسلیان می گوید: «درست قبل از اینکه این حادثه برای مادر اتفاق بیفتد و مریض شود. یک نفری با ایشان تماس گرفت و گفت ما مدارکی داریم که نشان می دهد این بچه ها زنده هستند. من تلفن را گرفتم و گفتم: اینطوری مادر را چشم انتظار نگذارید. مریض می شود.»

مادر حاج احمد: برای آمدنش دعا نمی کنم. خوشا به سعادتش که رفت

از مادر می پرسم: برای آمدن حاج احمد دعا می کنید؟ مادر خیلی قاطع می گوید: «نه؛ این راه، راهی بوده که خودش دوست داشت برود و رفت. خوشا به سعادتش... مگر ما که امروز اینجا مانده ایم چه کرده ایم؟» و این همان روحیه مقاومت مثال زدنی اوست که او را تبدیل به نماد استقامت مادران چشم انتظار کرده است. او اما می داند فرزندش را به میدان جهاد فرستاده و ایستادگی او اثر دارد. می داند چه فرزندی را در دامنش پرورانده که توانست با سخنان و فتح و ظفرهایی که آفرید لرزه بر اندام رژیم صهیونیستی بیندازد تا جایی که حضورش را خطری برای خود احساس کنند و اقدام به ربودنش کنند. مادر می داند که صبر او نیز همچون جهاد فرزندش اجری عظیم دارد.

از او می خواهیم برای همه جوانان دعا کند. دست هایش را بالا می گیرد و می گوید:«خدا انشاالله همه جوانان را به راه راست هدایت کند و خوشبختشان کند. سلامت باشید و انشاالله خدا هر چه می خواهید به شما بدهد.» بعد به فیزیوتراپش اشاره می کند که مدتیست منتظر در اتاق نشسته است. او هم جلو آمده و با مادر عکس یادگاری می گیرد. یادگاری های مادر ژنرال قدرتمند ایرانی و طراح عملیات های بیت المقدس و فتح المبین، حتما یادگاری های ارزشمندی است که هر کسی به آن فخر می کند و دوست دارد داخل آلبوم شخصی خودش هم داشته باشد.

برچسب ها : افکار نیوز-سیاسی
دیدگاهی بنویسید

با استناد به ماده 74 قانون تجارت الکترونیک مصوب 1382/10/17 مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت خبرخون مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر می باشد، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوای خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع خبر و کاربران است