خبرخون

امروز : دوشنبه ۱۵ آذر ۱۳۹۵

آخرین بروز رسانی : 7 دقیقه پیش

خبرهای امروز : 1366

خبر خون، یک ربات جستجوگر اخبار است. خبرخون یک خبرگزاری نیست. از آنجا که نظارت انسانی برروی اخبار منتشر شده توسط خبرگزاری ها از طرف تیم خبر خون صورت نمی گیرد، در صورتیکه خبری باعث نقض حقوق شما شده است، لطفا با ما تماس بگیرید.

به گزارش سرویس حوادث جام نیـوز، این کودک علاوه بر چند جای سوختگی، به علت نداشتن پوشک، با کیسه زباله بسته شده است، پدر در همان لحظه پا به فرار می گذارد و مادر هم به کمپ ترک اعتیاد لویزان منتقل می شود تا پس از دوره ترک به یک خانه نیمه راهی در تهرانسر برود.

کودک همان وقت بلافاصله به بیمارستان منتقل می شود تا اقدامات درمانی به سرعت آغاز شود. خوشبختانه او به جز اعتیادی که از شیر مادر به او منتقل شده، مبتلا به «ایدز» و «هپاتیت» نیست، «معین» با اسم خودش و البته فامیل مددکاری که او را به بیمارستان انتقال داده، برای یک دوره ۱۰ روزه بستری می شود و پس از این مدت هم به شیرخوارگاه آمنه انتقالش می دهند تا اردیبهشت ماه امسال که تقدیر جدیدی برای «معین» رقم می خورد.

«معین» را همه به خاطر دارند، اما نه برای آن چیزهایی که خیلی ها شبیه او شهره می شوند، نه هنرپیشه معروف است و نه از آن بچه پولدارهای مشهور و نه حتی یک سلبریتی اینستاگرامی. معین یک کودک یک سال و هفت ماهه است که خیلی زود، درست چند ماه بعد از تولدش با لقب «کوچکترین کارتن خواب شهر» تیتر یک بیشتر رسانه های کشور شده بود، اما نه! شهرت معین بیش از این حرف هاست، مال آن وقت هایی است که به جای پوشک، کیسه زباله سیاه به پایش می بستند و شاید هم آن روزهای سیاه تری که به جرم ناکرده، درد نشئگی و خماری روی حنجره کوچکش هوار شده بود تا صدای نحیفش، تقدیر سرسختش را به لرزه درآورد.

حالا یک سال و چند ماه از همه آن روزهای پرتکرار گذشته است، چند قدم مانده تا درهای آهنی شیرخوارگاه آمنه باز شود، زنی به نام «مرضیه» ایستاده تا با گواهی «پاکی»؛ دستان کوچک معین را در دستان چروکیده و پر گره ای بگذارد که درد روزگار، امان رگ هایش را بریده است.

حسی شبیه «تعلیق»، در میانه «بودن» یا «نبودن»، شبیه آدمی که رنگ دلواپسی ها به صورتش پاشیده تا حالا نه شبیه هیچ کس که شبیه خودش، کمی دور تر از نقشی که پیش ترها داشته، در دریای زنانه گی اش غوطه ور شود؛

 

آدمی که ندانسته، میان خوابی که این بار تعبیرش رؤیا نیست، «نیایش» چند ماهه را به سینه اش چسبانده تا آغوش مادرانه اش، لالایی تلخ «عاشقانه های خماری» را از نو برایش نجوا کند، بی خبر از آنکه کودکی که امروز روی دستانش آرام گرفته، شبیه همان کودکی که یک سال و چند ماه پیش به زور قانون رهایش کرده بود، به دردی پیوند خورده که این روزها به راحتی «فرزندخواندگی» تفسیر می شود.

اما یک ساعت که نه، دو، سه و چهار ساعت انتظار، دلش را بیشتر از همه وقت ها، «غمگین» کرده است... فرقی نمی کند، مادر هم که نباشی، باز هم می توانی همه این «دلشوره های چند ساعته» را به حسی گره بزنی که تمثالش هیچ کجای این دنیا نیست.

 

مثل بیشتر وقت های تلخ تنهایی که به ناچار دور خودت می پیچی تا وسوسه هوس آلود (شاید) یک لول تریاک پنهانی به جانت خط نیندازد، درست شبیه مرضیه ای که حالا، سر به تو، در کنج قاب اتاق، کز کرده تا التماس های عجزآلودش، راه در آغوش کشیدن «معینش» را باز کند، اما یک نفر می خواهد به مادری که هنوز نیم بند وجودش به کودکش وصل است، از راز ناتمامی بگوید که آب پاکی را برای همیشه روی دستش می ریزد!

... در اتاق که بسته می شود، این مددکار معین است که روبه روی ما می نشیند تا با زبان بی زبانی، از ما بخواهد که برویم! بهانه اش ظاهر مادری است که یک کودک سه ماهه روی دستش خوابیده، اما در دلش غوغایی است که نفسمان را به شماره انداخته، برای همین «مرضیه» که بیرون می رود؛

 

او هم می رود پی آن داستانی که برای بهانه هایش ساخته... نه یکبار که ده ها بار با گره پر چینی که بر پیشانی اش افتاده، پاپیچمان می شود تا مرضیه را بی خیال دیدن معین بکنیم، چرا؟ چون به قول او، مرضیه مادری نیست که روی اراده اش بماند، سند هم دارد، می گوید: «ببین یکی نیاورده، دومی روی دستش است، بچه را ببیند، هوایی می شود، هم خودش را اذیت می کند هم بچه را، اصلاً چطور می خواهید ثابت کنید که او مادرش است...»

حرف هایش نه اینکه دروغ باشد، نه! اما قضاوت قلبی که برای رسیدن به این نقطه از شهر، کیلومترها در تپش بوده، آنچنان که باید ساده نیست! حرف هایمان که به درازا می کشد، این «مرضیه» است که پشت در بی طاقت شده، رنگ و رویش شبیه میتی است که به سوی قبر سرازیرش کرده اند، اما حرف های ما با مددکار معین همچنان بی سرانجام مانده است.

 

تا پنج دقیقه بعد که او با یک پرونده قطور، حرف هایش را جدی تر از قبل تکرار می کند: «این پرونده معینه، ببین نه شناسنامه ای هست نه نام و نشان پدر و مادری، باید با برگه ولادت به دادگاه برود، بعد از قاضی نامه بگیرد تا اگر اجازه داد، بچه را ببیند وگرنه قاضی هم زنگ بزند نمی گذارم معین را ببیند، بازهم تأکید می کنم، بگذارید بچه در فهرست فرزندخواندگی بماند، برای هر دویشان بهتر است، بیفتد دست مادرش دوباره می شود همین آش و همین کاسه...»

بعد با حالتی مغبون تر از گذشته می گوید «یک نفر مثل این زن و شوهر (اشاره می کند به زوج میانسالی که از پشت شیشه، اضطرابشان داد می زند) در حسرت بچه می سوزند بعد یکی مثل اینها...»

اسم فهرست فرزندخواندگی را که می آورد، دلم شروع می کند به لرزیدن، اصلاً مگر می شود فرزندی که زمانی اسم زنی به عنوان «مادر» داشته، حالا بدون هیچ حرف و حدیثی به لیستی برود که قانون اولش، «بی سرپرست» بودن است و بعد می فهمیم که می شود، چون هیچ مدرکی برای اثبات «مادری مرضیه» نیست، یعنی اگر بشود هم شاهدی حاضر به شهادت برای برگشت معین به خانه نیست!

 

اگر هم باشد چه کسی می تواند از یک چادر کهنه بی نام و نشان حول و حوش «خلازیر» یک «برگه ولادت» قانونی در بیاورد! آن هم چادری که یک سال و اندی پیش، با دستان زمخت و پینه بسته مردی به نام «پدر» که زمانی گوساله گاوها را بدنیا می آورد زایشگاه «معین» شده بود...

از اتاق که بیرون می زنم، «مرضیه» با حالتی نزار روبه رویم ایستاده است، امیدش را از دست داده تا اگر حرفی شنید بیش از اینکه هست، رنجورتر نشود: «چیه نمی زارن ببینمش...»

- بچه شناسنامه نداره؟

«نه، خب از کجا باید می گرفتم، تو چادر زاییده بودم، بعد چن ماه داشتم مصرف می کردم که شهرداریچیا اومدن به زور بردنش، دیگه ندیدمش تا الان»

- می گن از کجا بفهمن تو مادرشی؟

«وا چه حرفیه، عکسام هست، همه بودن، خبرنگارا، همین خانوم علیزاده(مددکارش) همه می دونن معین مال منه، حالا مگه اومدم ببرمش، فقط می خوام چن دقه ببینم بچمو، چی می شه مگه...»

- بچه رو بعد از زایمان نبردین بیمارستان؟

«نه هیچ دفعه، خونه بهداشتم نرفتم. پیش خودم توهمون چادر زندگی می کرد.»

- کی به دنیاش آورد؟

«باباش، قبلنا تو گاوداری، مامای گاوا بود، پول نداشتیم خب»

پس از کجا می آوردین مواد مصرف می کردین؟

«گدایی می کردم، اون وقتا کراک می کشیدم. کراکم گرون بود، حامله که شدم، کارتن خواب بودیم بعد که زاییدم، با معین می رفتیم گدایی، مردمم دلشون برامون می سوخت. روزی ۶۰ تا ۱۰۰ تا کاسب بودم، ولی همش می رفت خرج خماری، غذامونم که از رستورانا بود، دیگه شناس شده بودم، هر جا می رفتم، حرف نزده، کیسمو پر می کردن...»

- بیشتر کجاها گدایی می کردی؟

«همون دور و بر خودمون، تو پمپ بنزین خلازیر.»

- معین بچه چندمت می شه؟

«فک کنم پنجم، بقیه شون رو دستم جون دادن.»

- چطوری؟

«تا شیرمو می خوردن، بعد ۵ روز می دیدم نصف بدنشون کبود شده، بعدشم سنکوب می کردن. میگن مال کراک بوده.»

- معین چطور سالم مونده؟

«سر معین هرویین می کشیدم با شیشه، چه می دونم والا بچم سالم سالم بود.»

- به معینم شیرخودتو می دادی؟

«آره شیر خودمو می خورد. اصلاً از وقتی بچم تو شیکمم بود، می کشیدم، وقتی زاییدمش، داد می زدم فال (هرویین) منو بده، اون لامصب و بده، (می خندد) درد داشتم دیگه»

- معین معتاد نشده بود؟

«چرا وقتی بردنش، بچم معتاد بود. شنیدم یه ۱۰ روز تو بیمارستان نگهش داشتن تا ترکش بدن، بعدشم که آوردنش شیرخوارگاه...»

به اینجا که می رسیم، بغض راه گلویش را می بندد، به سختی حرفش به حنجره اش می رسد...

«نمی شه ببینمش...»

- دلت نمی خواست جلوگیری می کردی؟

«من نفهم بودم، اصلاً هیچی حالیم نبود، الان که فک می کنم می بینم چقدر فرقه بین این بچم و اون بچم! الان نیایش رو می برم خونه بهداشت، ولی موقع معین مواد می زدم، مخم هنگ بود.»

- اگه بگن لوله هاتو ببند تا دیگه بچه دارنشی، قبول می کنی؟

«خودمو می کشم، من عاشق بچه ام، الان هر ۳ ماه می رم آمپول می زنم تا حامله نشم. ولی دیگه نمی یارم. شاید یه وقته دیگه، دست خودمون نبود به خدا، ما جون نداشتیم جلوگیری کنیم که، می دونی اسپرم آدمای معتاد قویه، واسه همینه، گر گر بچه می یاریم.»

- هیچ وقت وسوسه نشدی معین رو بفروشی؟

«اصلاً، همون وقتا یه نفر می خواست چند میلیون بده معین رو بخره، ولی من نذاشتم که، اگه به شوهرم بود، می دادا، ولی من جلوش دراومدم. هر کی می اومد با سنگ می زدمش.»

هنوز حرفش تمام نشده، دستش را می برد به سمت دکمه های لباسش تا «نیایشی» که حالا نزدیک به ۴ ساعت است روی دستش مانده، سیراب شود... .

«بزار به این بچه شیر بدم، گناه داره، جاااان، عزیزم... ای جانمممممممم، زندگیم، مادر بمیره برات...»

- چطور رفتی سمت مواد؟

«بچه اولم یه دختر بود، اسمش هلیا، نمی دونم چطوری شد که مرد، بعدش شب و روز نداشتم تا شوهر مفنگیم، کراک و کرد تو جونم، می گفت آروم می شی، شدم، اصلاً غم بچم یادم رفت، ولی خب زندگیم کشید به اینجا، خدا رو شکر الان یک سال و ۶ ماهه پاکم، شوهرمم زندونه، بره که برنگرده...»

حرف هایم که با او تمام می شود، دوباره می رود پشت دراتاق، زل می زند به مددکارش که حالا بدجورغرق پرونده دیگری شده، اما تا چمشش به مرضیه می افتد، نگاهش را می دزدد و شروع می کند به غرغر کردن های همیشگی: «برو خانوم جان، تا صبحم وایسی، نمی شه ببینیش، همین یکی رو بزرگ کن، بی خیال معین شو، اینجوری واسش بهتره... .»

مرضیه که رویش را برمی گرداند، نگاهم می افتد به چهره «غم آلود» مادری که به ناچار باید سرنوشت محتومش را بپذیرد، چراکه برچسب اعتیاد، او را بی دفاع تر ازآن چیزی کرده که بشود تصورش را کرد، هنوز چند قدم از شیرخوارگاه آمنه دور نشده ایم، زنگ تلفن حالمان را که نه جانمان را به لب می آورد...

 

پشت خط یک نفر آشنا می گوید «معین چند ماه است که پدر و مادر جدید پیدا کرده، برایش شناسنامه گرفته اند و حالا هم حالش خیلی خیلی خوب است»، اما این راز می ماند بین من و او تا پای مرضیه که به شهرستان رسید، یک نفر دل و جرأت دار، این راز را پیش او هم فاش کند...

 

برچسب ها : جام نیوز-حوادث
دیدگاهی بنویسید

با استناد به ماده 74 قانون تجارت الکترونیک مصوب 1382/10/17 مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت خبرخون مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر می باشد، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوای خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع خبر و کاربران است