خبرخون

امروز : جمعه ۲ تیر ۱۳۹۶

آخرین بروز رسانی : یک دقیقه پیش

خبرهای امروز : 283

کودکان خاورمیانه، جنگ زده های بی گناه

خبر خون، یک ربات جستجوگر اخبار است. خبرخون یک خبرگزاری نیست. از آنجا که نظارت انسانی برروی اخبار منتشر شده توسط خبرگزاری ها از طرف تیم خبر خون صورت نمی گیرد، در صورتیکه خبری باعث نقض حقوق شما شده است، لطفا با ما تماس بگیرید.
انتشار: منبع : مجله اینترنتی برترین ها مشاهده خبر در سایت منبع
به اشتراک بگذارید:
هفته نامه چلچراغ - نسیم بنایی: «وقتی کودکان بی گناه –نوزادان معصوم- را با گازهای مهلک به کشتن می دهید و مردم از شنیدن نام گازهایی که به کار برده اید، شوکه می شوند؛ این یعنی از خطوط بسیاری گذشته اید و پایتان را از گلیمتان درازتر کرده اید. از خط قرمز هم بسیار فراتر رفته اید.» این حرف ها ظاهرا باید خیرخواهانه باشد و حتما کسی که چنین حرف هایی را می زند، دلش برای قربانیان سوخته است. اما کسی که این حرف ها را به زبان آورد، نه تنها تحسین و حمایت نشد، بلکه مورد انتقاد اکثر مردم جهان نیز قرار گرفت.
 
او دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا بود و این حرف ها را خطاب به بشار اسد و در مورد کودکان سوری بیان کرد. این ماجرا چندان هم کهنه نیست. همین چند وقت پیش بود که مردم سوریه ازجمله کودکان و به قول ترامپ، نوزادان معصوم، مورد حمله شیمیایی قرار گرفتند. هرچند هنوز هم مشخص نیست این حمله شیمیایی از سوی چه کسی انجام شد و هر کسی حمله را به گردن دیگری می اندازد، اما ترامپ بلافاصله کودکان جنگ زده را بهانه ای قرار داد تا 59 موشک بر سر سوریه بریزد.
 
این نخستین حمله رسمی آمریکا به سوریه بود که دخالت جدی در امور این کشور به شمار می آمد. حرف اصلی مردمی که ترامپ را هدف نقدهای خود قرار دادند، این بود که او حتی به این کودکان اجازه نمی دهد به کشورش وارد شوند. ترامپ پیش از آن که به کاخ سفید راه پیدا کند، موضع خصمانه خود را در برابر مهاجران، به ویژه مهاجران مسلمان اعلام کرده بود. او حتی بعد از دست یافتن به صندلی ریاست جمهوری آمریکا، ورود اتباع چند کشور مسلمان نشین ازجمله ایران را به خاک آمریکا ممنوع اعلام کرد. اما وقتی پای منافع سیاسی و مالی در خاورمیانه به میان می آید، این مرد ناگهان دلسوز کودکانی می شود که حاضر نیست برای نجات جانشان، آن ها را به خاک کشورش راه بدهد.
 
قصه ترامپ و اشک تمساحی که برای کودکان سوری ریخت، قصه تازه ای نیست؛ سال هاست که مردم خاورمیانه همچون کودکی ضعیف و رنجور در نظر غربی ها جلوه داده می شوند، گویی نمی توانند کشورشان را اداره کنند و به دست های خارجی نیاز دارند تا آن ها را از زمین بلند کند. در این بین، کودکان جنگ زده و بی سرپناه بهترین بهانه برای ادامه جنگ افروزی ها بوده اند. آن ها ناخواسته به ابزار سیاسی برای قدرت طلبان تبدیل می شوند. تصاویر درد کشیدن و جان دادن این کودکان نه تنها باعث کاهش دردهای آن ها و توقف جنگ ها نمی شود، بلکه بهانه و وسیله ای برای شعله ورتر شدن آتش جنگ می شود. آن ها که ادعای نجات این کودکان را دارند، آغوش آتش را به روی آن ها می گشایند و نتیجه شرمسار آن چیزی جز افزایش عکس ها و فیلم های دردناک کودکان نیست.

 در آغوش آتش

دام تزویر

همه جا تاریک است، صدای جیغ و گریه می آید، هنوز آن چه در میان تاریکی خوراک دوربین شده، کاملا مشخص نیست، کمی بعد در نور آمبولانس مشخص می شود. کودکی آرام و بی صدا سرش را در آغوش مردی قایم کرده است. مرد به عقب آمبولانس می رود و او را روی صندلی می نشاند. نیمی از صورت کودک خاک و نیم دیگر خون است. حالا کودک آغشته به خاک و خون روی صندلی نارنجی رنگ آمبولانس، شکار دوربین شده و با بهت به آن نگاه می کند. یک چشمش باز نمی شود، سعی می کند با دستان کوچکش روی آن را پاک کند تا جلو را بهتر ببیند؛ دستش را روی صورتش می کشد و بعد به کف دستش نگاه می کند. خون را که می بیند، چشمانش گرد می شود و با ترس دستش را به صندلی می کشد تا خون را پاک کند.
 
از لحظه ای که یکی از امدادگران این کودک سوری را از لابه لای آوار ساختمان بیرون می کشد و زیر لنز دوربین قرار می گیرد، تا وقتی که کودک روی صندلی می نشیند و دست خون آلودش را با صندلی پاک می کند، حتی 30 ثانیه هم طول نمی کشد، اما همین فیلم کوتاه در همه شبکه های مجازی و حتی خبرگزاری ها منتشر شد. تقریبا اکثر کسانی که در شبکه های اجتماعی فعال هستند، چیزی در مورد او نوشتند. کودک پنج ساله ای که عمران نام داشت، تنها یکی از صدها کودکی بود که در حلب، قربانی حمله هوایی شده بود. در همان حمله هوایی که عمران با خوش شانسی جان سالم از آن به در برده بود، پنج کودک از بین رفتند.
 
هیچ یک از آن کودکان هیچ گاه شناخته نشدند، عمران هم صرفا به واسطه حضور دوربین مورد توجه قرار گرفت. فیلم او هزاران بار در شبکه های اجتماعی به اشتراک گذاشته شد، اما حاصل دیدن این فیلم ها چه بود؟ دیوید بین یکی از فعالان حقوق بشری در بریتانیا به گاردین گفته است: «ما آن کودک را که سرتاپا غرق در خاک و خون بود، دیدیم، بهت زدگی اش را تماشا کردیم، اما برای او چه کار کردیم؟ چه کار می توانستیم بکنیم؟» برخی از تحلیل گران سیاسی هم این تصاویر دل خراش را بهانه ای کردند تا از لزوم اقدامات سیاسی و اجتماعی در عراق و سوریه بگویند. برای آن ها، عمران تنها بهانه ای برای ادامه دادن جنگ است نه آتش بس.

آلان کردی، عمران دیگری بود که شانس زنده ماندن نداشت. این کودک سه ساله وقتی زنده بود، حتی اجازه نداشت به صورت قانونی به نقطه ای امن برود. اما حالا برای خودش یک صفحه ویکی پدیا دارد، بدون این که بداند صفحه ویکی چیست، یا حتی روحش از آن خبر داشته باشد. کمتر کسی است که تصویر جسد آلان در ساحل دریای مدیترانه را ندیده باشد. کودکی با بلوز قرمز و شلوارک آبی که تصویرش در ضعیف ترین حافظه ها نیز ماندگار شده است.
 
آلان در سال 2013 و در بحبوحه جنگ داخلی سوریه به دنیا آمده بود. خانواده او از کانادا درخواست پناهندگی کرده بودند، اما وقتی درخواستشان رد می شود، دل را به دریا می زنند، غافل از این که دریای مدیترانه کودکان بسیاری را در خود غرق کرده و آلان یکی از این کودکان بود که خوراک رسانه ها و شبکه های اجتماعی شد. تصویر جسم بی جان آلان در حاشیه دریای مدیترانه زمانی رسانه ای شد که اروپا با جنجال بحران مهاجرت دست وپنجه نرم می کرد. بسیاری تلاش می کردند با نشان دادن این تصاویر دردناک، تلنگری به وجدان خفته آن دسته از مردم اروپا بزنند که اجازه ورود به پناهندگان سوری را نمی دانند. سال 2015، سال اوج فرار سوری ها و عراقی ها از چنگال داعش بود. آن ها که می توانستند راهی به لبنان یا ترکیه پیدا کنند، با خطر کمتر اما آینده تیره تر به زندگی ادامه می دادند.
 
اما آن ها که به دنبال روزهای بهتری بودند، سوار بر یک قایق بادی کوچک، خودشان را تسلیم اقیانوس می کردند. اقیانوس نیز گاهی روح آن ها را می گرفت و جسمشان را تقدیم ساحل اروپا می کرد. آلان به نماد آن دسته از پناهندگانی تبدیل شد که جانشان را در اقیانوس ها از دست داده اند. جایی که آلان پیدا شد، به مقبره ای کوچک و نمادین تبدیل شده تا به مردم یادآوری کند هنوز آلان های بسیاری زنده اند که تنها دو راه دارند: «جان دادن زیر آتش بمب و گلوله» یا «دل زدن به دریا و اقیانوس».

زندگی در قفس گذشته

کودکان سوری و عراقی تنها کسانی نیستند که تصویرشان به ابزار جنگ افروزان تبدیل شد. در گذشته نیز نظیر این اتفاقات رخ داده است. یکی از نمونه های معروف آن نیز تصویر فان تی کیم فوک است. احتمالا کمتر کسی این دختربچه ویتنامی را به اسم می شناسد، اما تصویر سیاه و سفیدش را خیلی ها دیده اند. دختربچه 9 ساله ای که اشک ریزان و با بدنی عریان فرار می کند.
 
عکس مربوط به هشتم ژوئن 1972 است و عکاس آن بابت این تصویری که ثبت کرده، جایزه پولیتزر را از آن خود کرده است. او درواقع عکاس آسوشیتدپرس بوده که برای ثبت لحظات جنگ ویتنام به جنوب این کشور رفته و درنهایت با این تصویر به شهرت رسیده است. دختربچه ای که در تصویر به نمایش درآمده، از شدت سوختگی های روی پوستش می گرید، درحالی که سربازها بی تفاوت از کنار او عبور می کنند. جنگ نه تنها کودکی کیم، بلکه بزرگ سالی او را نیز تحت تاثیر قرار داد. دولت کمونیست ویتنام که می خواست از او به عنوان یک ابزار تبلیغات سیاسی استفاده کند، مانع تحصیل او در دانشگاه شد.
 
سوختگی هایی که از دوران کودکی روی بدنش داشت نیز تا سال 2015 همراهش بود، تا این که رسانه ها خبر از درمان لیزری در بیمارستان میامی دادند. او حالا ازدواج کرده و در کانادا زندگی می کند، بنیاد کیم را نیز در ایالات متحده آمریکا راه اندازی کرده که هدف از آن، درمان و تهیه داروهای مورد نیاز برای کودکان جنگ زده است. هرچند سال ها از ماجرای کیم می گذرد، اما تصویر او جزو نخستین تصاویر منتشرشده از درد و رنج یک کودک جنگ زده بود.

اما تصاویری که با انگیزه تحریک احساسات مورد استفاده قرار گرفتند، گاهی بسیار متفاوت بودند. یعنی خبری از جنازه کودک سوری یا زخم کودک فلسطینی یا درد آشکار دختر ویتنامی در آن ها نبود. نمونه اش عکس دختربچه افغان که در سال 1984 روی جلد مجله نشنال جئوگرافی قرار گرفت. نامش شربت بود، با چشمان درخشان و نافذ خود به دوربین خیره شده بود و با همین نگاه لقب مونالیزا را به خود گرفت. این مونالیزای افغان به نماد بسیاری از زنان و دختران دردکشیده کشور افغانستان تبدیل شد.
 
در آن سال ها کمتر کسی از مردم غرب کره خاکی حتی نام افغانستان را شنیده بودند. تصویر کودکانه و معصوم این دختربچه، جرقه یک سلسله توجه را روشن کرد. او بدون این که بخواهد، با تصویر خود به ابزاری برای توجهات غیرضروری تبدیل شد. تصویر شربت یکی از معروف ترین عکس های مجله نشنال جئوگرافی است. این مجله دست از سر شربت خانم برنداشت و در سن 30 سالگی دوباره او را در یک منطقه قدیمی در افغانستان پیدا کرد. او تا آن زمان عکس معروف خود را ندیده بود، به همین خاطر بود که شربت دوباره سوژه مجله شد. اما این بار خبری از چشمان عسلی درخشان و نافذ نبود.
 
رنج سال ها، حتی نگاه او را تغییر داده است. از آن جا که تلاش برای یافتن دوباره شربت با دردسرها و ماجراهای بسیاری همراه بوده، از این ماجراها مستندی ساخته شده است. وقتی عکاس در جست وجوی او بوده، بسیاری از زنان افغان خودشان را شربت می نامیدند و نزد عکاس می آمدند، اما بالاخره شربت واقعی پیدا می شود. دخترهایی مانند شربت در افغانستان بسیارند، اما شانس این را نداشته اند که طعمه دوربین شوند و با چشمان مسحورکننده خود، جنجال به پا کنند.
 
 در آغوش آتش

زخم های نامرئی

ظاهر همه این عکس ها از درد و رنج کودکان می گوید، اما به قول تحلیل گر گاردین، این ها صرفا وسیله ای برای تحریک احساسات هستند؛ انسان ها معمولا کاری برای کودکان جنگ زده نمی کنند. این عکس ها به جای این که عاملی برای آتش بس باشد، آتش جنگ را شعله ورتر نیز می کند. یکی از عواملی که کودکان جنگ زده را آزار می دهد، عوامل روحی و روانی است. این عکس ها و تصاویر دردناک اغلب خودشان عاملی برای تشدید وضعیت روحی این کودکان می شود. مردم سوریه شش سال است که درگیر جنگ هستند.
 
کودکانی که در این کشور زندگی می کنند، استرس و اضطراب دائمی را تحمل می کنند. بر اساس مطالعات علم روان شناسی، اکثر این کودکان هیچ گاه به وضعیت طبیعی بازنمی گردند، درواقع استرس جنگ در آن ها نهادینه می شود. بررسی های سازمان بهداشت جهانی نشان می دهد اکثر این کودکان در بزرگ سالی به افسردگی و حتی اعتیاد به مواد مخدر دچار می شوند. ترس از پرتاب بمب ها و موشک های هوایی نخستین اضطرابی است که این کودکان هر لحظه با آن همراه هستند. اکثر آن ها یکی از عزیزان خود را در بمباران و جنگ از دست داده اند و به همین خاطر از درد فقدان ناشی از جنگ رنج می برند که این درد نیز تا همیشه در وجود آن ها می ماند. بر اساس گزارش سازمان ملل، در سوریه از هر چهار کودک، یک نفر دچار اختلالات حاد روانی می شود.
 
برخی دیگر از این کودکان مورد تجاوز سربازها یا نیروهای شورشی یا سایر افراد قرار می گیرند. نمونه آن دخترانی هستند که مورد تجاوز داعشی ها قرار گرفته اند. این خاطرات نیز هیچ گاه از ذهن آن ها پاک نخواهد شد و کار بسیاری از آن ها را به جنون می کشاند. برخی از آن ها نیز دست به خودکشی می زنند. همه این ها، حاصل جنگی است که انسان ها به پا می کنند و تنها راه حلی که برای مقابله با آن می دهند نیز جنگی دیگر است که مشکلی از مشکلات این کودکان حل نمی کند.

مدرسه ها زیر گلوله

«57 میلیون» رقم بسیار زیادی است؛ بر اساس گزارش گاردین، اخیرا پژوهش هایی صورت گرفته که نشان می دهد دست کم 57 میلیون کودک در دنیا تنها به واسطه جنگ از تحصیل و امکانات آموزشی محروم هستند. گزارش های یونسکو نیز نشان می دهد مدرسه ها به یکی از اهداف اصلی جنگی تبدیل شده اند. یعنی مدرسه ای که کودکان در آن درس می خوانند، به نوعی، سیبل نشانه گیری طرف های درگیری است. در سال 2016 بیش از سه هزار و 600 مدرسه در دنیا مورد حمله قرار گرفته اند؛ 70 درصد از این مدرسه هایی که بمباران شده اند، در کشور سوریه بوده اند.
 
سال ها پیش، زمانی که باراک اوباما، ریاست جمهوری آمریکا را به عهده داشت، دختری به نام ملاله یوسف زی به جرم تحصیل در پاکستان مورد حمله طالبان قرار گرفت، اما جان سالم به در برد. او حالا بنیادی راه اندازی کرده و تمام تلاش خود را برای تحصیل دختران به کار بسته است. با وجود تلاش هایی از این دست، هنوز هم 48 میلیون و 500 هزار کودک بین شش تا 15 ساله به واسطه حضور در مناطق جنگی از امکانات تحصیلی محروم هستند. گروه های تروریستی در نقاط مختلف دنیا، مانع تحصیلات کودکان در مدارس می شوند. در جمهوری کنگو تنها در سال 2016 حدود 250 مدرسه دیگر قابل استفاده نیست و تنها دلیل آن نیز جنگ داخلی است.
 
به این ترتیب، 240هزار دانش آموز در این کشور دیگر جایی برای آموختن علم ندارند. در آفریقای مرکزی نیز به خاطر همین جنگ ها، یک میلیون کودک دیگر شرایط تحصیل ندارند. در برخی از مدارس، سلاح ها باعث نابودی در و دیوار شده و درنتیجه نیاز به ترمیم و تعمیر وجود دارد، اما چون کسی برای تعمیر نیست، مدرسه ها نیز بدون استفاده مانده اند. نمونه اش هم 1500 مدرسه در مالی است. ترمیم خرابی های مدرسه نیاز به تجهیزاتی دارد که در اختیار مردم نیست و به همین خاطر 700 هزار کودک از تحصیل محروم مانده اند. با وجود همه این مصیبت ها، تنها دو درصد از بودجه پروژه های بشردوستی به تحصیلات کودکان اختصاص داده شده است.
 
اوج درد قضیه هم این جاست که سال گذشته این رقم به حدود 1.4 درصد رسیده است. هر بار که به مدرسه ای حمله می شود، نهادها و سازمان های مختلف به دولت ها فراخوان می دهند و از آن ها تقاضا می کنند امنیت مدارس را تامین کنند، غافل از این که چنین امنیتی محال است به آسانی به دست بیاید. آن ها می گویند کلاس درس باید محلی امن باشد، نه میدان جنگ. اما برای کسانی که به دنبال بهانه برای گسترش جنگ هستند، چه چیزی بهتر از این آمار و ارقام در مورد حمله به مدارس است؟ این آمار، لباس مشروعی بر تن فعالیت ها و اقداماتشان می کند. به این بهانه که امنیت را به مدرسه ها بازگردانند، بمب بیشتری بر سر مردم می ریزند و به همین سادگی، قصه جنگ به قصه هزار و یک شب بی پایانی تبدیل می شود و مدرسه ها شکل میدان جنگ به خود می گیرند.

تحصیل و آموزش رابطه ای مستقیم با آینده کودک دارد و آینده یک کودک درحقیقت آینده یک ملت است. در کشوری که کودکان از صدای بمب، ترس را یاد می گیرند و از دیدن خون با بُهت آشنا می شوند، نمی توان انتظار پیشرفت و توسعه داشت. کودکان اغلب در این کشورها در خوش بینانه ترین حالت به افرادی روانی یا معتاد تبدیل می شوند که زندگی خودشان را نابود می کنند، در بدبینانه ترین حالت نیز به افراد شروری تبدیل می شوند که با بستن بمب به کمر خود، دست به عملیات انتحاری می زنند و جان خود و چندین فرد بی گناه را می گیرند.
 
آن ها سوژه فیلم ها و مستندها می شوند، توسط عکاس ها شکار می شوند و تصویر رنج کشیدنشان در شبکه های اجتماعی به بحث گذاشته می شود. مردم حتی نمی دانند چطور برای آن ها دل بسوزانند؛ صرفا عکس آن ها را بازنشر می کنند و به تصویرسازی موردنظر قدرت طلبان کمک می کنند. درواقع مردم در بازی احساسات گرفتار می شوند، بازنشر این تصویر باعث می شود تصویر کودکی مظلوم و بی دفاع از مردم یک کشور به نمایش دربیاید که برای نجات خود به دست های بیگانه نیاز دارند. آن ها نمی توانند خودشان را نجات بدهند، پس راهی نیست جز این که دونالد ترامپ با موشک های خود به کمک آن ها بیاید. این جاست که کودکان به آغوش آتش می روند تا به اصطلاح از آن ها مراقبت شود.
نظر خود را بنویسید

با استناد به ماده 74 قانون تجارت الکترونیک مصوب 1382/10/17 مجلس شورای اسلامی و با عنایت به اینکه سایت خبرخون مصداق بستر مبادلات الکترونیکی متنی، صوتی و تصویر می باشد، مسئولیت نقض حقوق تصریح شده مولفان در قانون فوق از قبیل تکثیر، اجرا و توزیع و یا هر گونه محتوای خلاف قوانین کشور ایران بر عهده منبع خبر و کاربران است