GPlus
۱۳۹۲/۸/۱۶ - ساعت 02:19:05

درد و دل‌های یک معلم از ۲۲ سال تدریس در مناطق محروم

مناطق محروم کشور همواره زیر تیغ بی عدالتی آموزشی قرار داشته و دارند، دانش آموزان مناطق محروم، روستایی و عشایری همواره با کمترین امکانات آموزشی در کلاس های درس مشغول تحصیلند از تحصیل زیر چادر و کانکس تا در بهترین حالت، درس خواندن در کلاس های مسقفی که هیچ امکاناتی ندارند. در اغلب مناطق عشایری ..

مناطق محروم کشور همواره زیر تیغ بی عدالتی آموزشی قرار داشته و دارند، دانش آموزان مناطق محروم، روستایی و عشایری همواره با کمترین امکانات آموزشی در کلاس های درس مشغول تحصیلند از تحصیل زیر چادر و کانکس تا در بهترین حالت، درس خواندن در کلاس های مسقفی که هیچ امکاناتی ندارند.

در اغلب مناطق عشایری دانش آموزانی هستند که مجبور به تحصیل در چادر هستند به گونه ای که صرف نظر از امکانات آموزشی،  امکانات بهداشتی همچون سرویس بهداشتی نیز برای آنها مهیا نیست در سوی دیگر ماجرا دانش آموزان، روستایی قرار دارند، آنها اگر چه در داخل مدرسه درس می خوانند اما باز هم از دایره عدالت آموزشی خارج هستند نمونه آن را شاید سال گذشته شاهد بودیم، دانش آموزان دبستان ندای انقلاب روستای شین آباد از توابع پیرانشهر که به دلیل نبود استانداردهای لازم در سیستم گرمایشی مدرسه با شعله های بخاری نفتی سوختند.

اگر چه این روزها صحبت از هوشمند سازی مدارس، ورود تبلت و اجرای ورزش های تخصصی در مدارس می شود اما انگار دانش آموزان مناطق محروم ازحیطه برنامه ریزی مسئولان خارج هستند چرا که وجود کامپیوتر در کلاس درس یا حتی زنگ ورزش برای این دانش آموزان این مناطق بیشتر به یک افسانه شبیه است، آنها با مشکلات جدی تری دست و پنجه نرم می کنند چرا که حداقل استانداردهای لازم برای تحصیل را ندارند که در بسیاری از مواقع کمبود امکانات آموزشی از جمله نبود مدرسه در پایه های تحصیلی بالاتر منجر به ترک تحصیل این دانش آموزان می شود.

** بعد از 22 سال تدریس انگیزه ای برای تدریس با کیفیت ندارم

معلمانی که در مدارس محروم کشور تدریس می کنند نیز مسائل و مشکلات خاص خود را دارند به عنوان مثال معلمان مناطق عشایری به ویژه مناطق عشایری توابع کرمان مانند عنبرآباد از کلاس های چند پایه و اینکه مجبورند گاه به دانش آموزان پایه اول تا چهارم ابتدایی در یک کلاس، درس بدهند گلایه دارند.

یکی از معلمان مقطع متوسطه که در یکی از دبیرستان های عنبر آباد از توابع کرمان تدریس می کند با اشاره به مشکلاتشان به خبرنگار تسنیم می گوید: بنده هر روز باید از جیرفت برای تدریس به عنبرآباد بروم و در طول روز حدود دو ساعت در مسیر هستم، بارها از آموزش و پرورش درخواست کرده ایم که به ما سرویس اختصاص دهند اما به این موضوع توجهی ندارند سال گذشته 3 نفر از همکارانمان در مسیر رفت و آمد تصادف کرده و جان باختند.

وی ادامه می دهد: در شرایطی که 22 سال است در بدترین روستاها و محروم ترین مناطق مشغول تدریس بوده ام اما با مشکلات متعددی روبه رو هستیم تا زمانی که مشکلات یک معلم به لحاظ حقوق و بقیه مسائل حل نشود انگیزه ای برای تدریس خوب نخواهد داشت چرا مسئولان از تهران نشسته و برای ما تصمیم می گیرند یک بار از نزدیک از مناطق و روستاهای توابع کرمان بازدید کنند تا متوجه شوند دانش آموزان و معلمان این مناطق در چه وضعیتی تدریس می کنند.

این معلم با اشاره به اینکه در منطقه عنبر آباد در هر کلاس 37 دانش آموز  با کمترین امکانات حضور دارند، می گوید: در فصل سرما سیستم گرمایشی مناسب نداریم و در فصل گرما نیز سیستم سرمایشی برای کلاس درس وجود ندارد سال گذشته یک میلیون پول برق مدرسه بود که به دلیل ناتوانی در پرداخت آن برق مدرسه قطع شد هم اکنون حدود 3 سال است که هیچ سرانه ای به مدارس تعلق نمی گیرد.

به گفته این خانم معلم دانش آموزان دبیرستانی کلاسش حتی روشن و خاموش کردن کامپیوتر را نمی دانند آن وقت مسئولان بحث از هوشمندسازی مدارس می کنند، حتی به دبیرستان آنها معاون فناوری اختصاص داده اند اما در کل مدرسه یک کامپیوتر وجود ندارد و معاون فناوری از صبح تا عصر بیکار می نشیند؛ از دیگر مشکلات این دبیرستان این است که یک معلم چند درس را تدریس می کند مثلا معلم ریاضی، فیزیک نیز تدریس می کند و معلم زبان، علوم اجتماعی درس می دهد؛ ورزش نیز در مدارس مناطق محروم معنایی ندارد و زنگ ورزش اختصاص دارد به کلاس جبرانی برای دروسی مانند ریاضی و فیزیک.

به گزارش تسنیم، یادمان نرود دانش آموزان مناطق محروم کشور بخشی از جامعه دانش آموزی هستند که شاید یکی از اصلی ترین خواسته های آنها تحقق عدالت آموزشی و تحصیل در آرامش باشد.


: (الزامی)
: (الزامی)
:
ارسال

چرا می خواهید این خبر را گزارش کنید؟

نام و نام خانوادگی :

ایمیل :

شماره تماس :

توضیحات :

ثبت